• زبان سایت

    No available translations found
  • ×
    Loading...

    جاذبه های گردشگری فارس

    شیراز

    ارگ کریمخان: این ارگ زیبا و با شکوه در مرکز شهر شیراز واقع شده است. اینارگکه در دوره سلسله زندیه بنا شده است در حقیقت اندرونیو قصر سلطنتی زندیه در شیراز بوده است. پس از اینکه کریمخان زند شیراز را بعنوان پایتخت خود بر می گزنید، این مکان را جایی برای زندگی خود انتخاب می کند که به ارگ کریمخانی شهرت یافت. در دوره پهلوی از این بنا بعنوان زندان استفاده شد که به همین علت به بخش هایی از آن آسیب هایی وارد شد که بعدها مورد مرمت قرار گرفت. ساخت این ارگ زیبا بین سالهای ۱۷۶۶ و ۱۷۶۷ میلادی انجام شده است و کریمخان بهترین معماران زمان خود را جهت ساخت آن بکار گرفته بود. این ارگ به شکل قلعه ای آجری ساخته شده است و در هر چهار گوشه آن برجی بلند به ارتفاع ۱۵ متر قرار دارد. یکی از این برجها از پایه (مانند برج پیزا در ایتالیا) کج بنا شده است و به یکی از جاذبه های این ارگ تبدیل شده است. بخشی از تالار ها و اتاق های آن نمونه ای زیبا از سبک معماری دوره زندیه را نشان می دهند. این ارگ دارای دو نوع معماری مسکونی و نظامی دارد که بخش درونی ارگ با ایوان ها و اتاق های نقاشی شده، آبنماها و باغچه ها از ظرافت خاصی برخوردار است.

    بازار وکیل: مجموعه بازار وکیل به جای مانده از دوره زندیه در شیراز است که به فرمان کریم خان زند در سال ۱۱۷۲ تا ۱۱۹۳ هجری قمری بنا شده است. این بازار در سال ۱۳۵۱ بعنوان یکی از آثار تاریخی ایرانبه ثبت ملی رسیده است. این بازار از ابتدای دروازه اصفهان تا ورودی بازار های قدیم امتداد دارد و حجره هایی با سکوهایی پهن در طرفین دارد که در طرفین قرار دارند. مصالح ساختمانی بکار رفته در ساخت این بازار گچ، آجر و آهک میباشد که روی پایه هایی از تخته سنگ های تراشیده قرار گرفته اند. این بازار نیز در فهرست آثار تاریخی ایران به ثبت رسیده است.

    حمام وکیل: این حمانم در دوره زندیه به دستور کریم خان زند بنا شده است و دارای معماری بسیار باشکوه و زیبایی است. این حمام که در مرکز شهر شیراز در کنار بناهای تاریخی مانند بازار وکیل و ارگ کریمخانی قرار دارد دارای جاذبه ها و بخش های زیبایی است که می توان به شاه نشین، سردینه، گرمینه، ستونها، طاقها، نقاشی های دیواری، گچ بریها، فضاهای عمومی و حوضچه ها و سکوهای آن اشاره نمود. این حمام بزرگ از پیشرفته ترین اصول معماری زمان خود برخوردار بوده است. برای نمونه ورودیه حمام کوچک است و با شیبی ملایم به سمت هشتی که پایین تر از زمین قرار گرفته است میرسد. ورودی به رختکن زاویه دار ساخته شده است و همه این ملاحظات برای این بود هاست که از ورود سرما به داخل و خروج گرما به بیرون جلوگیری شود. سربینه این حمام به شکل هشت ضلعی است که هشت ستون یک پارچه سنگی در مرکز سقفی گنبدی شکل قرار دارند. در دو طرف حمام بزرگ که دارای شاه نشین و حاکم نشین می باشد، با سنگ پوشیده شده اند و در هر یک حوضچه ای کوچک قرار دارد. این بنا در سال ۱۳۵۱ بعنوان آثار تاریخی ایران در شیراز به ثبت ملی رسیده است.

    مسجد نصیرالملک: این مسجد از بناهای به یادگار مانده از دوران قاجاریه است که در سال ۱۲۹۳ قمری توسط شخصی بنام حسنعلی نصیرالملک بنا شده است. این مسجد به لحاظ جغرافیایی در محله گود عربان که محله ای قدیمی در شیراز است سقرار دارد که به محله اسحق بیگ نیز معروف است. در روایات آمده است ساخت این مسجد حدود دوازده سال به طول انجامیده است. مسجد نصیرالملک از نظرکاشی کاری و معماری در بین مساجد تاریخی ایران دارای ارزش و زیبایی خاصی است و از نظر شیشه کاری رنگی و مقرنس کاری بسیار منحصر به فرد است. درهای ورودی این مسجد بسیار بزرگ و از نجس چوب هستند و در بالای آن بر روی سنگی از جنس مرمر شعری از شوریده شیرازی به مناسبت ساخت مسجد و سال اتمام آن نوشته شده است. کف این مسجد با کاشی های فیروزه ای پوشیده شده است و سقف آن با نقش گل و بوته و ایاتی آز قران مزین شده است.

    نارنجستان قوام: قوام السلطنه در سال ۱۲۵۲ هجری قمری به حکومت فارس منصوب شد ودر محل سکونتش اقدام به ساخت عمارتی نمود که به شکل گیری مجموعه قوام منجر شد. مجموعه نارنجستان قوام بین سالهای ۱۲۵۷ تا ۱۲۶۷ هجری قمری مقارن با حکومت ناصرالدین شاه قاجار ساخته و تکمیل گردیده است. این مجموعه از بخش های مختلفی همچون حمام، حسینیه، مکتب خانه، اندرونی قوام (منزل زینت الملوک)، دیوان خانه قوام ( نارنجستان)، حمام اختصاصی و اصطبل تشکیل شده است و دارای معماری و تزئینات بسیار زیبایی است. زیرزمین این عمارت به موزه ای تبدیل شده است که در آن اشیای فرهنگی و تاریخی نگهداری می شود. این عمارت از نظر هنرهایی از قبیل آینه کاری، گچبری، نقاشی روی دیوار، شیشه گری، نقش پردازی، سنگ تراشی و مقرنس کاری در نوع خود بی نظیر است.

    خانه زینت الملوک: در ضلع شرقی باغ نارنجستان قوام عمارتی زیبا قرار دارد که به دلیل سکونت خانم زینت الملوک قوامی، دختر قوام الملک چهارم، به این نام شهرت یافته است. این عمارت که به فاصله یک کوچه از نارنجستان قوام دارد به وسیله یک راه زیرزمینی به هم متصل هستند و در حقیقت اندرونی خانه قوام و محل رفت و آمد محارم بوده است. خانه زینت الملوک بنایی است از دوره قاجاریه که ساخت آن به سال ۱۲۹۰ هجری قمری باز می گردد و در سال ۱۳۰۷ به پایان رسیده است. درب ورودی این عمارت معرق کاری شده است و با عبور از هشتی، یک راهرو با زاویه شمال شرقی به حیاط راه پیدا می کند. در حیاط علاوه بر آزاره های سنگی حجاری شده و مشبک، دو باغچه زیبا و دو حوض بزرگ و کوچک مشاهده می شود. کاشی کاری هفت رنگ هلالی که در پیشانی ساختمان جای گرفته است از زیبایی خاص برخوردار است و تصاویر خورشید، دو فرشته، دو شیر شمشیر بدست همراه با آیه نصرمن الله و فتح القریب دیده می شود. به جز ایوان بدون سقف در شرق حیاط، در اطراف حیاط ۲۰ اتاق تو در تو وجود دارد که به هم متصل هستند. ساختمان غربی این بنا دارای تالار شاه نشین آینه کاری و گچبری با تصاویر نقاشی به سبک اروپایی دیده می شود. پنجره های رنیگ، درب های چوبی، کف پوش کاشی کاری شده، سقف های نقاشی شده و گچ بری های دیوار ها از زیبایی های این عمارت هستند.

    باغ ارم: باغ ارمنمونه ای زیبا از باغ های ایرانی است که در شیراز واقع شده است. این باغ شامل چند بنای تاریخی و یک باغ گیاه شناسی است. ساخت باغ ارم را به روزگار سلجوقیان نسبت داده اند که در دوره های بعد به آن بخش هایی اضافه شده است. در زمان زندیه نیز کریمخان زند در سازندگی آن و بهسازی باغ بسیار کوشید. در زمان قاجاریه این باغ به مدت ۷۵ سال به دست سران ایل قشقایی بوده است. در این زمان عمارتی در این باغ ساخته شده است. در زمان سلطنت ناصرالدین شاه قاجار عمارتی دیگر به این مجموعه اضافه شده است. این باغ از تنوع گیاهی بسیار خوبی برخوردار است و گیاهان بسیاری از نقاطمختلف جهان به این باغ منتقل شده اند. در سال ۱۳۹۰ در سی و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو، باغ ارم به همراه هشت باغ دیگر ایرانی در فهرست میراث جهانی ثبت گردید. عمارت مرکزیف هسته مرکزی باغ ارممحسوب می شود که در زمان قاجاریه و به تقلید از سبک معماری زندیه بنا شده است. این عمارت از لحاظ معماری، نقاشی، کاشی کاری و گچ بری از شاهکارهای معماری دوره قاجار به شمار می رود. از پوشش گیاهی این باغ زیبا می توان سرو ناز (بلند ترین سرو موجود در شیراز را دارد که نزدیک به ۳۵ متر ارتفاع دارد)، کاج، افرا، ارغوان، بید مجنون، سیاه بید، زبان گنجشک، بید مشک، سپیدار، اکالیپتوس، انار، ازگیل، نارنج، خرمالو، گردو، زردالو، بادام، سیب و گلابی را نامبرد. معروف ترین درخت این باغ همان سرو نازی است که به “سرو ناز شیراز” شهرت دارد.

    موزه پارس و مقبره کریمخان زند: موزه پارس موزه ای است که در باغ نظر شیراز واقع شده است و به عمارت کلاه فرنگی شهرت دارد. عمارت هشت ضلعی که در زمان کریمخان زند ساخته شده است، محلی برای پذیرایی از میهمانان و سفیران خارجی و انجام مراسم مختلف حکومتی  بنا شده بود. در موزه این عمارت اشیایی از دوران قبل و بعد از اسلام نگهداری می شود که بعنوان قدیمی ترین موزه این استان شناخته می شود و آثار ارزشمندی از اشیای فلزی، سفالی، انواع سکه ها و مهر ها، ظروف، کتاب قران خطی و . . . از هزاره چهارم پیش از میلاد تا دوره معاصر در آن نگهداری میشود و به معرض نمایش درامده اند. موزه پارس در سال ۱۳۱۵ خورشیدی تاسیس شده است. آرامگاه کریمخان زند نیز در همین موزه و عمارت قرار دارد که مربوط به دوران زندیه میباشد. این اثر در سال ۱۳۱۴ بعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نمای بیرونی عمارت کلاه فرنگی که دارای معماری هشت ضلعی است با تزئینات کاشی کاری نگاره های گل و مرغ و در بالای عمارت اسپرها و لچکیهای کاشیکاری شده بنا را مزین نموده است. فضاهای درونی این بنا نیز یک بخش مرکزی و چهار شاه نشین را تشکیل می دهند. همچنین یک آبنمای یکپارچه از سنگ مرمر در مرکز عمارت قرار دارد. پس از مرگ کریمخان وی را در این عمارت دفن کردند، ولی آقا محمد خان قاجار در سال ۱۲۰۶ شمسی به دلیل کینه توزی دستور نبش قبر وی را می دهد و استخوان های وی را به کاخ گلستان منتقل می کند، اما مجددا در زمان رضا شاه استخوانهای کریمخان زند دوباره نبش قبر می شوند و به مکان قبلی در عمارت کلاه فرنگی انتقال داده می شود.

    حافظیه و باغ چهل تن: حافظیه یا آرامگاه حافظ بنایی با شکوه و زیبا است که در شمال شهر شیراز واقع شده است. این مجموعه محل دفن حافظ شیرازی شاعر بزرگ ایرانی است و از جاذبه های مهم و با ارزش شیراز بشمار می رود. حافظ شیرازی در سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد و در ۷۹۱ هجری قمری از دنیا رفت. در سال ۸۵۶ ه.ق حاکم فارس، برای اولین بار عمارتی گنبدی شکل بر فراز مقبره حافظ بنا کرد و روبروی آن نیز حوض بزرگی ساخت که از آب رکن آباد پر می شد. این بنا در دوره های بعد همچون صفویان، افشاریان، زندیه، قاجار و پهلوی در چندین نوبت مورد ترمیم و بازسازی واقع شد و فضاهایی نیز به ان افزوده گردید. باغ چهل تن در روره زندیه احداث شد و چهل گور تاریخی را درخود جای داده است. به همین دلیل نیز به باغ چهل تان شهرت دارد. همچنین تعدادی گور مربوط به سده سیزدهم هجری در این باغ وجود دارند.

    سعدیه و باغ دلگشا: اینعمارت و باغ محل زندگی سعدی، شاعر برجسته و شهیر پارسی گو است. سعدی در سال ۶۰۶ هجری قمری در شاراز به دنیا آمد و از آثار برجسته وی می توان به بوستان سعدی اشاره نمود. این مکان در ابتدا خانقاه سعدی بوده است که وی اواخر عمرش را در آنجا گذرانده بود و سپس در همان جا نیز دفن شد. برای اولین بار در قرن هفتم مقبره ای بر فراز قبر سعدی ساخته شد. سنگ قبر در وسط عمارتی هشت ضلعی قرار دارد و سقف آن با کاشی کاری فیروزه ای رنگ مزین شده است. در هفت ضلع ساختمان، هفت کتیبه قرار دارد که از قسمت هایی از گلستان، بوستان، قصاید، بدایع و طیبات آن شیبخ انتخاب شده اند. مقبره از سمت چپ به رواقی متصل می شود که در آن هفت طاق وجود دارد که با کف سازی سیاه رنگی تزئین شده است. این بنا در سال ۱۳۵۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

    تخت جمشید: مجموعه تخت جمشید که به نامهای پرسپولیس یا پارسه نیز شهرت دارد، نام یکی از شهرهای باستانی ایران است که طی سالیان متعدد، پایتخت باشکوه و تشریفاتی پادشاهان هخامنشی و  ایرانی بوده است. در این شهر باستانی کاخی بنام تخت جمشید وجود دارد که در دوران زمامداری داریش بزرگ، خشایارشاه و اردشیر اول بنا شده است. در سال ۵۱۸ پیش از میلاد ساخت تخت جمشید بعنوان پایتخت جدید هخامنشیان در پارسه آغاز شد. بسیاری از اطلاعات موجود از پیشینه و فرهنگ هخامنشیان که در دسترس هستند به دلیل سنگ نبشته هایی است که در این کاخ موجود هستند و بر روی دیوارهای کاخ حکاکی شده اند. باور مورخان بر این است که اسکندر مقدونی سردار یونانی در ۳۳۰ پیش از میلاد، به ایران حمله کرده است و بخش های زیادی از این کاخ را به آتش کشیده و نابود کرده است. بخش هایی از کتابها و فرهنگ و هنر هخامنشیان در این حمله از بین رفته اند. با این حال ویرانه های این مکان همچنان پابرجا هستند و از عظمت و شکوه بالایی برخوردارند. تخت جمشید به سال ۱۹۷۹ میلادی از آثار ثبت شده ایران در فهرست آثار تاریخی و میراث جهانی یونسکو است و در فهرست آثاری ملی ایراننیز به ثبت رسیده است. قدیمیترین بخش این کاخ با شکوه بر پایه یافته های باستان شناسی مربوط به سال ۵۱۸ پیش از میلاد است. آنگونه که در منابع متعدد تاریخی نیز آمده است، تخت جمشید در حدود ۲۵ قرن پیش در دامنه غربی کوه میترا (مهر) در زمان داریوش بزرگ آغاز شده است و بعد از آن توسط جانشینان وی با تغییراتی در بنای اولیه آن ادامه یاغفته است. از جاذبه های این مجموعه می توان به پلکانها، کاخ تچر (کاخ اختصاصی داریوش اول)، کاخ آپادانا، کاخ مرکزی، کاخ هدیش (بلندترین کاخ مجموعه تخت جمشید است که کاخ اختصاصی خشایارشا بوده)، کاخ ملکه، کاخ خزانه، خیابان سپاهیان (عقاب دو سر)، سنگ نگاره فروهر، دروازه خشایارشاه، آرامگاه ها (سه آرامگاه در تخت جمشید وجود دارد. از شاهان هخامنشی هفت آرامگاه باقی مانده است که سه آرامگاه در تخت جمشید و چهار آرامگاه در نقش رستم هستند. آرامگاه دو شاه هخامنشی یعنی اردشیر سوم و دوم در کنار یکدیگر قرار دارند و آرامگاه سوم که به داریوش سوم نسبت داده اند با فاصله ای از آنها قرار گرفته است)، سنگ نگاره ها، ستونها، سنگ نبشته های داریوش و خشایارشاه، کتیبه ها و . . .  اشاره نمود.

    دروازه خشایارشاه (دروازه ملل): در مجموعه تخت جمشید پس از عبور از پله های ورودی به دروازه ملل می رسیم که بسیار با شکوه و زیبا است. دروازه ملل ۶۱۲ متر مربع وسعت دارد و ارتفاع ستون های آن حدود شانزده و نیم متر است. بر جانب درگاه غربی دو گاو نر عظیم وبر دروازه شرقی آن دو گاو عظیم بالدار با سر انسان حجاری شده است. این حیوانات افسانه ای کم نظیر متاثر از هنر دوران آشوری هستند که برای نشان دادن عظمت امپراتوری هخامنشی در این مکان نصب شده بودند.

    کاخ تچر: کاخ تچر که به کاخ اختصاصی داریوش بزرگ نسبت داده شده است، در جنوب غربی آپادا نا در مجموعه تخت جمشید قرار دارد. کاخ تچر مشتمل بر یک تالار مرکزی ۱۲ ستونی و یک ایوان هشت ستونی است. ساخت این کاخ در زمان داریوش آغاز شد و در زمان خشایارشاه تکمیل گردید و به فرمان اردشیر سوم پلکانی زیبا به آن افزوده شد.

    نقش رستم (مرودشت): محوطه تاریخی نقش رستم یادمانی از دوره عیلامیان، هخامنشیان و ساسانیان را در خود جای داده است و از حدود سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد تا ۶۲۵ میلادی همواره مورد توجه بوده است. زیرا آرامگاه چهار تن از پادشاهان هخامنشی، نقش برجسته های گوناگون از وقایع مهم دووره ساسانیان، بنای کعبه زرتشت و نقش برجسته ویران شده ای از دوره عیلامیان در این مجموعه قرار دارند. در دوره ساسانی، محوطه نقش رستم از نظر دینی و ملی نیز اهمیت بسیاری داشته است. قدیمی ترین نقش مجود در نقش رستم مربوط به دوره عیلامی است که نشق دو ایزد و ایزدبانو و شاه و ملکه را به تصویر کشیده بود ولی بعدها در دوره ساسانی، بهرام دوم بخش هایی از آن را پاک کرد و نقش خود و درباریانش را به جای آنها تراشید. کعبه زرتشت نیز بنای سنگی و برج مانندی است که در این محوطه قرار دارد و به احتمال زیاد در دوره هخامنشیان بنا شده است. کاربرد آن تاکنون مشخص نشده است. بر سه گوشه این بنا دو کتیبه از شاپور اول و کرتیر نوشته شده است که از نظر تاریخی ارزش بسیاری دارند. چهار آرامگاه دخمه مانند نیز در سینه کوه مهر حفر شده اند که متعلق به داریوش بزرگ، خشایارشاه، اردشیر یکم و داریوش دوم هستند که همه آنها از ویژگی های معماری یکسانی برخوردار هستند. این محوطه تاریخی و زیبا در ۵ کیلومتری تخت جمشید واقع شده است.

    پاسارگاد و مقبره کوروش: مجموعه میراث جهانی پاسارگاد مجموعه ای از سازه های باستانی بر جای مانده ازدوران هخامنشی است. این مجموعه در برگیرنده ساختمانهایی است همچون آرامگاه کوروش کبیر، بنای پاسارگاد، باغ پادشاهی، کاخ دروازه، آرامگاه کمبوجیه، پل، کاخ بارعام، دو کوشک، آبنما های باغ شاهی، ساختارهای دفاعی تل تخت، سنگ نگاره انسان بالدار است. سنگ نگاره انسان بالدار سالمترین و زیباترین نقش ایجاد شده در بناهای پاسارگاد است که دارای مفاهیم عمیق اندیشه والای انسانی کوروش بوده است. سنگ نگاره مردی را نشان می دهد با ریش، ردای بلند و تاجی بر سر در حالی که چهار بال وی را در برگرفته اند و رو به سوی مرکز کاخ دارد. این مجموعه در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. برجسته ترین بخش مجموعه پاسارگاد، بنای آرامگاه کوروش است. این آرامگاه نزدیک ۵۳۰ تا ۵۴۰ پیش از میلاد ساخته شد است. مصالح بکار رفته در این بنا سنگ آهکی رنگ سفید میباشد. بنای آرامگاه میان باغ های سلطنتی قرار داشته است و از سنگ های بزرگ، که درازای پاره ای از آنها به هفت متر می رسد ساخته شده اند. آرامگاه کمبوجیه پسر کوروش نیز در این مجموعه قرار دارد. ارتفاع این آرامگاه به ۱۴ متر می رسد و طول آن به هفت و نیم متر می رسد.

    باغ عفیف آباد: باغ عفیف آباد از زیباترین باغات تاریخی شیراز است. این باغ در دوره صفویه از باغ های مهم و گردشگاه پادشاهان آن دوره بوده است. در اواخر دوران قاجاریه این باغ به عفیفه خانم، خواهر زاده بانی باغ می رسد. وی در این باغ بهینه سازی و دگرگونی فراوانی ایجاد میکند و به همین علت به باغ عفیف آباد شهرت می یابد. اما وارثین باغ در زمان پهلوی آن را به فرح پهلوی هدیه می دهند. در سال ۱۳۴۰ ارتش در مزایده ای این باغ را خریداری می کند تا اینکه پس از انقلاب در سال ۱۳۵۷ به کوشش ارتش ایران در سال ۱۳۷۰ باغ عفیف آباد به موزه نظامی شماره دو کشور تبدیل می شود. این باغ یکی از کهن ترین باغ های شیراز است. سردر باغ دارای چهار ستون گچی ساده است و سرستونهای آنها با الگو گرفتن از سرستونهای تخت جمشید طراحی شده اند. در پیشانی سردر دو شیر دیده می شوند که به گونه ای که گویی در را در میان پنجه هایشان گرفته باشند قرار گرفته اند. پس از گذر از در ورودی که به فضای اصلی باغ میرسد، در دو سوی دهلیز آیین تاجگذاری یکی از پادشاهان ساسانی به چشم می خورد. ساختمان این باغ نیز دارای دو طبقه است که در آن نزدیک به ۳۰ اتاق و تالار وجود دارد. طبقه پایین به موزه نظامی تبدیل شده است و در آن آبنمای زیبایی دیده می شود. طبقه دوم که راهرویی بلند دارد در دو سویش اتاقهای تو در تویی وجود دارد. سقف تالار مرکزی این طبقه چوبی است و به نقش های گل و بوته، شکارگاه و بزم شادی آراسته شده است. در این موزه مجموعه ای از سلاح های سرد و گرم،خودکار و نیمه خودکار، انواع شمشیر، زره و نیزه، کلاه خود، سپر، انواع تفنگ های سرپر، تفنگ های شکاری قدیمی، تپانچه و انواع مسلسل به نمایش درامده اند. از سلاح های با ارزش این موزه می توان به تفنگ های شخصی ناصرالدین شاه، مظفرالدین شاه، محمد رضا شاه و اسلحه های رزمندگان نهضت جنگل اشاره نمود.

    دروازه قران و بقعه علی ابن حمزه: ایندروازه مدخل شهرشیراز است که به سبکی ساخته شده است که در ان قرانی نگهداری میشود تا مسافرین در هنگام عبور از زیر آن عبور کنند. امامزاده علی ابن حمزه نیز در جنوب دروازه قران واقع شده است. دیوارهای سفید رنگ این دروازه سفید رنگ است و دارای تزئینات معقل و معرق کاری است و دیوارهای داخلی طاق نما هستند. این بنا در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

    آرامگاه خواجوی کرمانی: خواجوی کرمانی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در سال ۷۵۳ ه.ق در شیراز وفات یافت. آرامگاه وی در جوار دروازه قران شیراز قرار دارد. تندیس وی نیز در پایین مقبره اش واقع شده است. خواجوی کرمانی از بزرگترین شعرای کرمانی به حساب می آید.

    شاهچراغ: بارگاه حضرت سید احمد  فرزند امام موسی کاظم معروف به شاهچراغ برادر امام رضا در مرکز شهر شیراز قرار دارد. شاهچراغ در آغاز قرن سوم هجری به شیراز هجرت نمودند  و در همانجا وفات یافتند. این بنای زیبا در دوره اتابکان فارس در سده ششم هجری قمری ساخته شد هاست. حرم زیباو روحانی این آرامگاه یکی از جاذبه های گردشگری تاریخی و مذهبی شیراز به شمار می رود و معماری بسیار زیبایی دارد.

    مسجد جامع عتیق: این مسجد کهن ترین و نخستین مسجد شهرستان شیراز است که به آن مسجد جمعه نیز گفته می شود و دارای شش ورودی در اضلاع مختلف است که مهمترین آن ورودی شمالی است که در زمان صفویه بازسازی شده است. در میان صحن این مسجد زیبا، اتاق مکعب شکلی است که دور تا دورش را ایوانی دومتری در برگرفته است. این بنای مکعب شکل به خدایخانه شهرت دارد و در آن کتب خطی از قران نگهداری می شود. مسجد جامع عتیق در شرق آرامگاه شاهچراغ در حیاط آن قرار دارد.

    عمارت شاپوری: عمارت شاپوری منزل شاپوری مربوط به اوایل دوره پهلوی است که در شهر شیراز واقع شده است. این اثر بعنوان یکی از آثار مهم تاریخی ایران به ثبت رسیده است. عمارت شاپوری در سال های ۱۳۱۰ تا ۱۳۱۵ خورشیدی توسط استاد ابوالقاسم مهندسی معروف شیرازی ساخته شده است و متعلق به عبدالصاحب شاپوری از تاجران بزرگ شیرازی بوده است. این بنا در دو طبقه با زیربنای ۸۴۰ متر مربع و در زمینی به مساحت ۴۶۳۵ متر مربع احداث شده است و سبک معماری آن به معماری قاجاریه شباهت دارد. بازدید از این بنای زیبا رایگان است و بخش هایی از آن به رستوران و موزه تبدیل شده است.

    دریاچه مهارلو (سروستان): دریاچه زیبای مهارلو دریاچه ای آب شور است که در شهر سروستان در نزدیکی شهرستان شیراز قرار دارد. این دریاچه زیستگاه زمستانی پرندگان مهاجری است کمه برای زمستان گذری به این منطقه مهاجرت می کنند. نام این دریاچه برگرفته از روستای مهارلو در سروستان است که بخش قدیمی این روستا در بخش ساحلی این دریاچه قرار دارد. دریاچه مهارلو خاوری ترین بخش جلگه ای شیراز است و حداکثر عمق آن تنها سه متر است. آب این دریاچه از دو رودخانه فصلی سلطان آباد و رودخانه خشک و چند چشمه کوچک تغذیه می شود. مهمترین گونه پرنده در این دریاچه فلامینگو است و از دیگر پرندگان شاخص می توان آنقوت، تنجه، اردک سرسبز، آبچلیک و مرغابی را نام برد. امروزه آب این دریاچه به رنگ صورتی و قرمز درامده است که تهدیدی برای آبزیان و پرندگان به شمار می رود. کم شدن سطح آب دریاچه به رشد نوعی جلبک بنام کشند قرمز کمک می کند رشد بیشتری داشته باشد و دلیل قرمز یا صورتی بودن آب دریاچه رشد سریع و خطرناک این جلبک است. از این رو به دلیل کاهش سطح آب، شاهد صورتی و قرمز ماندن آب آن هستیم. یکی از موضوعات مهم در قرمز شذن آب بالا بودن شوری آب نیز می باشد که با تبخیر آب و بارش کم باران شرایط را برای شوری بیشتر و رشد کشند قرمز محیا نموده است.

    کاخ سروستان (سروستان): مجموعه کاخ ساسانی سروستان در نه کیلومتری جنوب شهر سروستان قرار دارد. این کاخ در زمان بهرام گور ساسانی ساخته شده و بعنوان اقامتگاه و شکارگاه کاربرد داشته است. این کاخ از سنگ و گچ ساخته شده است و از قدیمیترین گنبدهای آجری ایران میباشد که نسبت به سایر بناهای این دوره مانند کاخ فیروزآباد از معماری و طرح های پیچیده و کاملتری برخوردار است. این کاخ شامل ساختمان اصلی، ایوان و گنبد در مرکز میباشد.

    کازرون

    شهر تاریخی کازرون: شهر کازرون با تاریخی کهن، دارای آثار باستانی و تاریخی فراونی است که در طول تاریخ مورد توجه صاحبان قدرت بوده است. به سبب جاذبه های تاریخی، فرهنگی و طبیعی اش همواره گردشگران زیادی به این ناحیه در استان شیراز سفر می کنند. کازروندر دوره ساسانیان در برگیرنده سه ده بوده است که روی هم رفته به آنها شهر کهنه گفته میشد.

    دریاچه پریشان: پریشان یکی از بزرگترین دریاچه های آب شیرین ایران است که در بخش جرهو بالاده شهرستان کازرون قرار گرفته است. این دریاچه به نامهای مور یا پریشان وفامور شناخته می شود. این دریاچه در فصول کم بارش تقریبا خالی از آب است. مساحت کلی آن ۴۳۰۰ هکتار است و ارتفاع آن از سطح آبهای آزاد ۸۲۰ متر میباشد. بیشترین مساحت را در اردیبهشت ماه دارد که بارش ها خوب است. دریاچه پریشان در کنوانسیون رامسر بعنوان تالاب بین المللی با ارزش ثبت شده است ودر تقسیمبندی مناطق تحت حفاظت، با درجه منطقه حفاظت شده از آن نام برده شده است.

    دشت ارژن: دشت ارژن در سرزمین فارس مابین شهرستان کازرون و شیراز قرار دارد. بطوری که فاصله آن با هر دو شهرستان تنها ۶۰ کیلومتر است. این دشت در کنار ارتفاعات جنوبی رشته کوه های زاگرس قرار دارد و در گذشته ای نه چندان دور این دشت زیستگاه حیواناتی مانند شیر ایرانی بوده است که با از بین رفتن نیزارهای اطراف دریاچه و تبدیل شدن آنها به اراضی کشاورزی زیستگاه شیر نیز از بین رفت وموجب انقراض این جانور با ارزش ایرانی گردید. آثار باستانی و کتیبه های معروف تنگ شاپور در شمال غربی این دشت قرار دارند.

    غار و مجسمه بیشاپور: غار شاپور در انتهای تنگ چوگان و در چهار کیلومتری شهر بیشاپور در شهرستان کازرون مهمترین پایتخت ساسانیان قرار دارد. دهانه این غار حدود سی متر است. در دهانه این غار مجسمه ای از شاپور قرار دارد و به همین علت به غار شاپور شهرت یافته است. مجسمه شاپور از یک ستون بسیار بزرگ که در داخل غار بوده است تراشیده شده وبا وجود گذشت ۱۷۰۰ سال همچنان بر جای خود ایستاده است و سالم باقی مانده و تنها دو دست آن شکسته اند. مجسمه واژگون شده بود که به همت ارتش در سال ۱۳۳۶ خورشیدی بر جای خود مجدد سوار گردید. این مجسمه، شاپور را بصورت ایستاده نشان می دهد و از جاذبه های مهم و زیبای این منطقه بشمار می رود.

    شهر باستانی بیشاپور: بیشاپور از کهن ترین شهرهایی است که پیشینه آن در سنگ نبشته ها موجود است. بیشاپور از شهرهای دارای طراحی و مهندسی ویژه روزگار خود بوده است و آغاز آن به دوران ساسانیان باز می گردد. در کتابهای تاریخی، نام این شهر با عنوان های بیشاپور، به شاپور و بیشاور نیز آمده است. این شهر گنجینه ای ارزشمند از آثار ساسانی مانند معبد آناهیتا را در خود جای داده است. بیشاپور به سال ۲۶۶ میلادی و به دستور شاپور اول بنا شده است و دارای آب و هوای بسیار خوبی می باشد. بیشاپور از سال ۱۳۱۰ خورشیدی در فهرست آثار ملی و تاریخی ایران به ثبت رسیده است.

    سایر

    کاخ اردشیر بابکان (فیرزوآباد): کاخ اردشیر بابکان یا آتشکده فیروز آباد در دوراناردوان پنجم آخرین پادشاه اشکانی به دست اردشیر بابکان بنیان گذار سلسله ساسانی در سده سوم میلادی ساخته شده است. اینکاخ از جاذبه های مهم گردشگری و تاریخی این شهر می باشد. کاخ اردشیر بابکان دارای تالارهای تو در تویی است که با گذشت ۱۸۰۰ سال از بنای آن گچ بری قسمت بالای دیوارهای داخلی آن همچنان سالم مانده است. در ضلع شرقی این کاخ چهار ساختمان گنبدی شکل عظیمی وجود دارند که بوسیله فیلگوش (روشی برای گوشه سازی سه کنج دیوارها) بالا رفته اند و مشابه آن در قلعه اردشیر (قلعه دختران) دیده می شود. قسمتی از نوک سقف گنبدها در دایره ای به قطر یک متر باز است. کمی بالاتر از کاخ اردشیر بابکان آتشکدانی برای مراسممذهبی وجود دارد. وجود چهار عنصر طبیعی آب، باد، خاک و آتش امتیاز ویژه ای به این منطقه داده است.

    آبشار مارگون (مرز بین فارس و کهگیلویه و بویراحمد): آبشار بزرگ و معروف مارگون که در مرز دو استان فارس و کهگیلویه و بویراحمد قرار دارد، در روستایی به همین نام قرار گرفته است. این آبشار بسیار بلند و زیبا به دلیل قرار گرفتن در داخل تنگه مارگون و تعدد رگه های آبشاری که به درون دره ریزش دارند و همچنین پوشش جنگلی و سرسبز که در اطراف آبشار پدید آمده اند از چشم انداز بسیار زیبایی برخوردار است و از جاذبه های طبیعی و با ارزش این ناحیه به شمار می رود. در پیرامون این آبشار علاوه بر جریان رودخانه و چشمه، زیبایی طبیعی و دشت های مملو از لاله و گیاهان وحشی منظره بسیار زیبایی را پدید آمورده اند. این آبشار از شهرستان شیراز حدود یکصد کیلومتر فاصله دارد.

    خوراکی

    استان فارس با توجه به وسعت زیاد خود و تنوع آب و هوایی اش از تنوع غذایی و محصولات بومی و سنتی خوبی نیز برخوردار است. حضور گردشگران داخلی و خارجی نیز سبب شده است تا این تنوع و نحوه ارائه آنها به گردشگران به مراتب پیشرفت قابل توجهی داشته باشد و در معرفی آنها کمک شایانی شود. از جمله خوراک و غذاهای این استان می توان به فالوده شیرازی، عرقیات، کلم پلو شیرازی، پلو اسفندی، دو پیازه الو، شیرازی پلو، پاچه پلو، لوبیا پلو شیرازی، قنبر پلو شیرازی، هویج پلو شیرازی، کوفته گشنیز، آش سبزی شیرازی، دمپختک عدس و کلم، آش ماست شیرازی، آش انار شیرازی، مسقطی، نان فسا وانواع حلوا شیرازی را نام برد.

    فالوده شیرازی: فالوده را می توان نوعی دسر یخی ایرانی دانست که طرفدارانی بیشمری دارد. این فالوده در شهرهای مختلف به طرق و مزه های مختلفی عرضه می شود. معروف ترین آن در شیراز است که با آبلیو خورده میشود. فالوده از رشته های نازک نشاسته که در محلول آب و شکر خیس خورده باشد و در فریز یخ بزن تشکیل می شود و می توان آن را با آبلیمو یا شهد شیرین سرو کرد.

    کلم پلوشیرازی: کلم پلوشیرازی یکی از غذاهای قدیمی و سنتی شیراز و استان فارس است و بسیار خوش مزه میباشد که هر گردشگری با سفر به شیراز آن را امتحان خواهد کرد. این غذا با استفاده از کلم قرمز، پیاز، گوشت چرخکرده، برنج، آرد نخودچی و سبزی های معطر تهییه می شود.

    صنایع دستی

    از صنایع دستی مشهور و تولیدات بومی این استان می توان قالی، گلیم، گبه، خاتم کاری، معرق کاری، سفالگری، منبت کاری روی چوب، کاشی کاری، گچبری، آینه کاری، قلم زنی، حصیربافی، قلم زنی و نقره کاری را نام برد. تنوع وکیفیت صنایع دستی در این استان بسیار شهرت دارد و گردشگرانی که به شیراز سفر می کنند دست خالی بر نمی گردند.

    خاتم کاری: خاتم کاری از هنرهای ظریفه و صنایع دستی ایران است که در استان فارس از شهرت زیادی برخوردار است. اوج شکوفایی و تکامل این هنر در دوران صفویه بوده است. در این دوران از گوشه و کنار ایران هنرمندان به استان هایی نظیر اصفهان و فارس سفر می کردند و این هنر را می آموختند. خاتم ترکیبی است از چند ضلعی های منظم (پنج، شش، هفت یا …. ده ضلعی)  با تعداد اضلاع متفاوت که با استفاده از مواد اولیه متنوع در رنگ های مختلف تشکیل می شوند. از جمله متریالی که در ساخت خاتم کاربرد دارند می توان  انواع چوب های عناب، گردو، آبنوس، انواع استخوان مانند استخوان شتر و اسب، عاج فیل، مفتولهای فلزی و برنجی، صدف، نخ پرک و سریشم را نام برد.

    منبت کاری: منبت کاری از جمله صنایع دستی استان فارس است که در همدان و اصفهان نیز رایج است. منبت کاری چوب یکی از شاخه های منبت کاری است که بیشتر به صورت کنده کاری روی چوب اجرا میشود. هنر منبت در حکاکی و کنده کاری روی چوب است و هر چه ظریف تر باشد دارای ارزش بیشتری است. قدیمیترین اثر منبت کاری در شیراز، لنگه درب چوبی متعلق به مسجد جامع عتیق در شهر شیراز است.

    مینیاتو: واژه مینیاتور که‌ مخفف‌ شد کلم‌ فرانسوی‌ “مینی‌ موم‌ ناتورال‌” و به‌ معنی‌ طبیعت‌ کوچک‌ و ظریف‌ است‌ در نیم‌ اول‌ قرن‌ اخیر و حدودً از دور‌ قاجاریان‌ وارد زبان‌ فارسی‌ شده‌ است. مینیاتور به‌ هر نوع‌ پدیده هنری‌ ظریف‌ اطلاق‌ می‌شود و در ایران‌ برای‌ شناسایی‌ نوعی‌ نقاشی‌ که‌ دارای‌ سابقه‌ و قدمتی‌ بسیار طولانی‌ است‌ به‌ کار می‌رود. به عقیده برخی کارشناسان سیر تاریخی مینیاتور ایرانی به گذشته‌ های کهن و قبل از اسلام باز می گردد. اما می ‌توان گفت زمانی که ایرانیان توانستند در قرن سوم هجری قمری به دربار عباسیان وارد شوند نقاشی ایران پس از یک دوره رکود جانی دوباره گرفته است. آثار مینیاتور نفیسی از دوره عباسیان خلق شده است که متأسفانه بخش عظیمی از این آثار در طی حملات مغول در سده‌ های هفتم و هشتم از بین رفته اند. در دوره ایلخانیان که اوضاع کشور به آرامش نسبی دست یافت، گامهایی در راه پیشرفت هنر برداشته شد و آثار برگزیده‌ ای مانند “شاهنامه فردوسی” در این دوران خلق گردید.

    • Loading...
    • 0

    دیدگاه‌های این نوشته