با توجه به نوسانات قیمت ارز پیش از رزرو تورها با کارشناسان آژانس تماس حاصل فرمایید.
برای اخذ خدمات گردشگری بیش از امکانات مندرج در وب سایت با کارشناسان ما تماس حاصل بفرمایید.02144893189
  • زبان سایت

    No available translations found
  • ×
    Loading...

    جاذبه های گردشگری سیستان و بلوچستان

    استان سیستان و بلوچستان در جنوب شرقی ایران قرار دارد و با کشورهای افغانستان و پاکستان هم مرز است و با استانهای خراسان جنوبی، کرمان و هرمزگان همسایه است. این استان از سمت جنوب با دریای عمان مرز آبی دارد و یکی از زیباترین سواحل جنوب ایران را در خود جای داده است. سیستان و بلوچستان از نظر وسعت از بزرگترین استانهای ایران است که در حدود ۱۸۱۵۰۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. دارای طبیعتی بکر و بسیاز زیبا است و از بسیاری لحاظ دارای اقلیم های کاملا متفاوت و خاص خود در بین استانهای دیگر میباشد. مرکز این استان شهر زاهدان است و دارای آب و هوای خشک است ولی دارای مناطق متنوعی مانند جنگلی، کوهستانی و باتلاقی داراست. از شهرهای مهم این استان میتوان به زابل، ایرانشهر، چابهار، خاش، زاهدان، سراوان و نیک شهر اشاره کرد. مردم این شهر بسیار سنتی و دارای زندگیبومی و قبیله ای هستند که همین نکته یکی از جاذبه های مهم و با ارزش گردشگری بومی این ناحیه از ایران شده است.

     

    زاهدان

    قلعه کنت: قلعه کنت متعلق به دوره افشاریان است که در ۸۰ کیلومتری جنوب غربی شهر سراوان واقع شده است. قلعه فوق بر روی صخره ای در سه طبقه احداث شده است و ورودی آن در قسمت جنوبی بنا قرار دارد و از سطح زمین حدود ۱۳ متر فاصله دارد و به حیاط جنوبی قلعه منتهی می شود. اینقلعه زیبا بدستور حاکم محلی و توسط معماران بومی همین منطقه ساخته شده است.

    موزه پست: ساختمان این موزه بنا بر کتیبه موجود در آن در سال ۱۳۱۱ هجری شمسی ساخته شده است. در آن زمان بعنوان اداره ایالتی پست و تلگراف سیستان و بلوچستان مورد استفاده قرار می گرفته است.این بنا در تاریخ ۱۳۷۷ بعنوان یکی از آثار تاریخی ایران به ثبت ملی رسید و در سال ۱۳۷۸ به موزه پست و ارتباطات تبدیل گشت. عمده مصالح بکار رفته در ساختمان این موزه خشت خام در جرزها و آجر در نماها میباشد که از شیوه معماری بومی کویری بهره گرفته شده است. بخش هایی از این ساختمان تخریب شده است و بخش های دیگر مورد بازسازی قرار گرفته و از آن بعنوان موزه پست استفاده می شود.

    چابهار

    کوه گل فشان: در شمال غرب چابهار و در بیست کیلومتری روستای کهیر از توابع کنارک در زمینی مسطح، سه تپه گل فشان به ارتفاع ۵۰ متر وجود دارند. چشمه گل فشان کنارک قسمت مرکزی ناحیه کرانه بلوچستان است و در بین اهالی این منطقه به “بولوبولو” شهرت دارد. این اثر یکی از عوامل مهم مرفولوژی بوجود آمده است. این پدیده با پرتاب گل همراه با متساعد شدن گاز از اعماق زمین، ایجاد می شود. گل فشانها در طی سالیان دراز با پرتاب گل تا ارتفاع حتی بیش از ۱۰ متر به اطراف خود، تپه هایی بوجود می آورند که هیچ گونه گیاهی در آنها رشد نمی کنند. گل خارج شده از گل فشانها به رنگ خاکستری وفشرده و سرد است وهنگام خروج از ترکیدن حباب صدایی شنیده می شود که نام گذاری بولوبولو نیز به همین دلیل است. گل خارج شده سپس تپه شیب داری را تشکیل میدهندوپس از خارج شدن خشک میشوند و منظره ای زیبا را پدید می آورند.

    مسجد جامع تیس: مسجد تیس نمایی کاملا سنتی و بومی دارد و شبیه مساجد کشورهایی مانند هند و پاکستان است. وقتی وارد این مسجد می شوید برای لحظه ای تصور می شود در مکان های مقدس هندوستان وارد شده اید، با همان معماری قدیمی که به نوعی خاص تمام رنگ ها را درون خود جای داده است. مناره و گنبد های سفید با رنگهای قرمز و سبز به اشکال مختلف تزئین شده اند. در هایآن دارای شیشه های الوان هستند شکل ظاهری خاصی به این مسجد زیبا داده اند. اغلب مردانی که در این مسجد رفت و آمد می کنند لباسهای محلی و بلند و سفید رنگی به تن دارند و به زبان اردو سخن می گویند. سواحل و بندر چابهار : بندر چابهار به دلیل موقعیت راهبردی، که نزدیک ترین راه دسترسی کشورهای محصور در خشکی آسیای میانه به آبهای ازاد است از اهمیت فراوانی برخوردار بوده و سازندگی و سرمایه گذاری فراوانی در آن صورت گرفته است. این بندر دارای پیشینه نسبتا قدیمی نیز است، در دوره قاجار به سال ۱۲۷۰ قمری ابراهیم خان بهزادی بمی به حکومت بمپور انتخاب می شود و در عصر حکمرانی وی دولت ایران بلوچستان را تصرف می کند. در سال ۱۲۸۱ قمری ابراهیم خان قلعه ای محکم “ایرافشان” که در زمان خودش تسخیر ناپذیر بوده است را تصرف می کند و بدین ترتیب قدرت دولت مرکزی را تا نزدیکی کوهک و چابهار و خلیج گواتر توسعه گسترش می دهد.

    چشمه غار لادیز: غار لادیز یکی از جلوه های طبیعی وبسیار ز یبای استان سیستان و بلوچستان است و در فاصله ۱۰۰ کیلومتری شهرستان زاهدان و در چابهار قرار دارد. این منطقه دارای آبشار و چشم اندازهای بسیار زیبا به همراه پوشش گیاهی غالب گز می باشد. از گذشته اهالی مناطق اطراف این چشمه از آن بعنوان قنات طبیعی برای کشاورزی و شرب استفاده می کنند. این اثر طبیعی و زیبا یکی از چاذبه های گردشگری چابهار بشمار می رود.

    تالاب صورتی لیپار: جذر و مد قرمزرنگ در چابهار، از جمله جاذبه های زیبای گردشگری این منطقه است که گردشگران بسیاری برای دیدن آن راهی این منطقه می شوند. اوج زیبایی این پدیده طبیعی در دره لیپار قابل مشاهده است. جایی که به آن تالاب صورتی گفته می شود. این تالاب، تالابی است محصور بین دو کوه که رنگ متفاوت و طبیعی آن به دلیل وجود پلانکتون های گیاهی در منطقه و فراوانی مواد آلی و معدنی است که از طریق رودخانه های متصل به آن هدایت می شوند و باعث افزایش تولید بیولوژیکی در بعضی از فصول سال می شود.

    کوه های مریخی: کوه های مریخی چابهار در نزدیکی مرز با کشور پاکستان قرار دارند که به کوه های مینیاتوری نیز شناخته می شوند. اینکوه های زیبا و شگفت انگیز در روستایی به نام تیس تمام می شوند. روستای تیس دارای قدمتی نزدیک به ۲۵۰۰ سال دارد که در کتاب فتوحات اسکندر مقدونی به نام “تیز” از آن نام برده شده است. کوه های مریخی مناظری از مریخ را برای ادمتداعی میکنند و جنسرسوبی آنها و فرسایش خاصی که در آنها ایجاد شده است موجب شیارها و تراش های خاصی در آنها شده است که گویی مجسمه سازی ماهر آنها را به تصویر کشده است.

    بقعه سید غلام رسول: آرامگاه سید غلام رسول در چابهار قرار دارد و مربوط به دروه تیموریان می باشد. این آرامگاه با قدمتی برابر با سال ۴۶۵ هجری قمری دارای دیواره های سفید رنگ به سبک معماری هندی است که دروازه ورودی آن در ضلع غربی آن بنا شده است.در گذشته نمای اطراف این مقبره دارای نقاشی بوده است و کلماتی از الله و لا الاالله اله بر روی آن درج شده بوده است که احتمال آن می رود این نقشی و کلمات مذهبی در دوره صفویه بر ایر بنا نقاشی شده باشند.

    خلیج گواتر: گواتر تکه کوچکی از بهشت است که در سرزمینی پهناور بنام سیستان و بلوچستان قرار گرفته است. در کتیبه های تاریخی کوروش هخامنشی به خط میخی از این سرزمین به نام “ماکا” نام برده شده است. تالاب بین المللی گواتر نیز در این بخش قرار دارد که در سال ۱۳۷۸ در فهرست تالاب های مهم جهان به فهرست کنوانسیون رامسر پیوست. خلیج گواتر دارای جنگل حرا نیز میباشد، این جنگل زیبا و شگفت انگیز ۳۳ هکتار مساحت دارد و از زیستگاه های با ارزش گونه های جانوری و پرندگان بشمار می رود.

    سایر

    شهر سوخته (زابل): شهر سوخته نام بقایای شهر باستانی است که در ۵۶ کیلومتری شهر زابل قرار دارد. ایرانیان در حدود ۶۰۰۰ سال پیش در این شهر زندگی می کرده اند. شهری که گفته می شود پیشرفته ترین شهر باستانی است. آثار باقی مانده در این شهر نشان می دهند که این شهر طی هزاره سوم از میلاد، دارای یک نظام مرتب و منظم آبرسانی، تخلیه فاضلاب و دانش پزشکی بوده تا آن حد که پزشکان این شهر نه تنها از فنونی چون شکسته بندی آگاه بوده اند، بلکه می توانسته اند به اجرای اعمال شگفت انگیز جاحی مغز دست بزنند. از سوی دیگر پیدا شدن تنها لوح نوشته دوران آغاز ایلامی در این شهر همراه با آثار مهرها، نشان از ارتباط تجاری و کنترل اقتصادی منطقه از سوی این جامعه دارد. این منطقه در سال ۲۰۱۴ میلادی (۱۳۹۳ خورشیدی) در اجلاس یونسکو بعنوان هفدهمین اثر ملی ایران در  میراث جهانی به ثبت رسیده است.

    قلعه حیدر آباد (خاش): قلعه خاش در جنوب شرقی شهر خاش واقع شده است و از جمله آثار تاریخی و با ارزش این استان میباشد. این قلعه در سال ۱۹۲۰ میلادی توسط شخصی بنام عبدوخان ساخته شده است و تا سال ۱۳۰۷ هجری شمسی بعنوان محل سکونت وی و خانواده اش مورد استفاده قرار میگرفته است. عمده مصالح بکار رفته در این قلعه خشت خام و کاهگل است و دارای برج ها و طاقهای هلالی زیبایی میباشد که توسط سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان بخوبی بازسازی شده اند.

    روستای درک: روستای درک از آن دست روستاهاییست که نظر هر گردشگری را به خود جلب می کند. جایی که کویر شنی تمام می شود و به دریا می رسد. اوج زیبایی و شگفتی طبیعت را میتوان در این روستا مشاهده نمود. نخل های سر به فلک کشیده، سواحل دریای عمان، کویر شنی و رملها از جاذبه های طبیعتی این منطقه هستند. روستای درک به چابهار ۱۷۰ کیلومتر فاصله داردو هر ساله گردشگران زیادی از این منطقه بازدید میکنند.

    ساختمان تلگراف خانه (بندر جاسک): تلگراف خانه انگلیسی ها یکی از قدیمی ترین تلگراف خانه های ایران است. این بنا به عنوان اولین مرکز تجاری کمپانی هند شرقی در بندر جاسک ساخته شد که بعدها به تلگراف خانه تبدیل گردید و به همین اسم هم مشهور گشت.  ساختمان قدیمی تلگرافخانه  قدیمی ترین بنای مدرن و ساختمان های سنگی منطقه چابهار است که توسط انگلیسی ها در اواخر دوران قاجار در سال ۱۸۶۴ میلادی برای رونق دریانوردی، تجارت و ایجاد ارتباط بین هند، گواتر، جاسک و بندر عباس بنا گردید. بنای تلگرافخانه از معدود بناهای است که در زمان قاجار در این بندر ساخته شد. وجود سایه بان های شیروانی، سفالی و قوس های هلالی ، این بنا را منحصر به فرد کرده است. این اثر زیبا در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

    قبرستان تاریخی اسپیدژ (ایرانشهر): قبرستان باستانی و تاریخی اسپیدژ بجای مانده از دوران پیش از تاریخ ایران باستان است که در شهرستان ایرانشهر قرار گرفته است. این اثر تاریخی در سال ۱۳۸۱ بعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منطقه باستانی اسپیدژ که در کنار منابع آب و نخلستانی بزرگ به همین نام قرار دارد، آثار سه دوره‌ پیش از تاریخ، دوران تاریخی و دوران اسلامی را در خود جای داده است. علاوه بر قبرستان های باستانی این منطقه آثاری از یک قلعه و استحکامات وابسته به آن نیز که به دوران اسلامی مربوط می‌شود، هنوز برجا مانده است. این قلعه به دلیل استفاده از سنگ‌ های آهکی سفید رنگ در ساخت آن، به نام قلعه سفید یا دژ سفید نیز شهرت دارد. متاسافانه در سالهای اخیر به دلیل عدم محافظت صحیح از این منطقه تاریخی بسیاری از آثار تاریخی و اشیای باستانی توسط افراد محلی و قاچاقچیان دزدیده شده است.

    موزه سفال کلپورگان (سراوان): این موزه تازه تاسیس را می توان تنها موزه زنده سفال در ایران و جهان بشمار آورد که قدمت اشای آن به ۷۰۰۰ سال پیش باز می گردد. سفال معروف به “سفال کلپورگان” به صورت کاملا دستی و بدون چرخ سفالگری و توسط زنان این منطقه ساخته می شده است. این موزه و اشیای آن در سال ۱۳۸۱ بعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. کلپورگان نام روستایی است از توابع سراوان در استان سیستان و بلوچستان واین موزه با ارزش و تاریخی در این روستا قرار دارد.

    خوراکی

    استان سیستان و بلوچستان را می توان بخشی مجزا از ایران دانست که ذارای طبیعت، فرهنگ و اداب و رسوم خاصی است که بخش هایی را از کشورهای همسایه خود به ارث گرفته است. از غذاها و محصولات غذایی این منطقه می توان به خرما، کشک زرد، اوجیزک، آبگوشت زابلی، نوعی نان بنام چنگال، تنورچه، خورشت دوغ پا، شیرینی لندو، محصولات لبنی، دوغ، املت سوزی، تباهگ، لنجو اشاره نمود.

    صنایع دستی

    صنایع دستی این استان بسیار بومی و زیبا هستند و دارای شاخصه های مشخص مردماین منطقه هستند. از جمله آنها می توان به این موارد اشاره نمود : سوزن دوزی، خامه دوزی، لباس های محلی رنگی، سیاه دوزی، سگه دوزی، آینه دوزی، حصیر بافی، خولک بافی، سیس بافی، سفالگری، جواهرات دست ساز، دودنی بافی، قالی، گلیم، چادر بافی، پلاس بافی، نمد مالی، خراطی، لنج سازی.

    • Loading...
    • 0

    دیدگاه‌های این نوشته