با توجه به نوسانات قیمت ارز پیش از رزرو تورها با کارشناسان آژانس تماس حاصل نمایید. 02144893189
  • زبان سایت

    No available translations found
  • ×
    Loading...

    جاذبه های گردشگری خوزستان

    استان خوزستان در جنوب غربی ایران در جوار خلیج فارس و رودخانه اروند و اصلی ترین مراکز استخراج نفت در ایران قرار گرفته است. در این منطقه زیبا تیره های متنوعی از ایرانیان را می توان مشاهده کرد. از عرب گرفته تا کردها و بختیاری ها و لرها. شیعه و سنی. همگی در کنار هم با آیین و رسوم مخصوص خودشان.  استانی که شاید به جرات بتوان گفت بیشترین خاطرات را از جنگ با عراق دارد و بیشترین تلفات انسانی و مالی را داشته است. همین ایستادگی و مقاومت مردمان دلیرش زبانزد شده و از یادها نخواهد رفت. از نظر تاریخی نیز خوزستان کهن ترین منطقه فلات ایران است که تاریخ زیست در این ناحیه از ایان به ۲۷۰۰ سال قبل از میلاد مسیح باز می گردد. مهمترین آثار بجای مانده در این استان از دوره عیلامیها، هخامنشیان و ساسانیان به جای مانده است.

    اهواز

    پل کارون و رودخانه کارون (اهواز): پل سفید اهواز یا پل هلالی یا پل معلق نام یکی از پلهای شهر اهواز است که از نمادهای این شهر زیبا محسوب می شود. این پل در سال ۱۳۱۵ خورشیدی بر روی رودخانه پر آب کارون بنا شده است و دارای دو قوس بتنی ۱۲ و ۲۰ متری میباشد. رود کارون پر آب ترین و بزرگترین رودخانه استان خوزستان و ایران است. این رود در سنگ نوشته های باستانی کرن، کرنک و کوهرنگ نیز نامیده شده است و اولین تمدنهای بشری در کنار ایم رودخانه تشکیل گردیده اند. رودخانه کارون ۱۱۷ امین اثر طبیعی است که توسط سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران در فهرست میراث طبیعی ایران به ثبت رسیده است.

    فلافل خوری در لشگر آباد: بازار فلافل اهواز یکی از مراکز فروش فلافل است که در محله عرب نشین بنام لشگرآباد قرار دارد. این بازار با داشتن صدها مغازه فلافلی، یکی از جاذبه های توریستی اهواز مبدل گشته است. فروش اغذیه در این بازار شلوغ و کاملا سنتی بصورت سلف سرویس بوده وعلاوه بر فلافل انواع سمبوسه، کپه و سوسیس بندری نیز عرضه میشود.

    آرامگاه علی بن مهزیار اهوازی: در شمال شهر اهوار نزدیک رودخانه کارون بقعه ای به چشم می خورد که بقعه علی فرزند مهزیار معروف به اهوازی است. وی فقیهی صاحب نام و عالمی است که در سنه ۲۰۰ هجری قمری می زیسته است. علی بن مهزیاری از شاگردان برگزیده امام رضا بود و از جانب آن حضرت جانشین عبدالله بن جندب وکیل امام صادق و امام کاظم شدند.

    شوش

    معبد چغازنبیل: چغازنبیل که به زیگورات دوراونتاش شهرت دارد، نیایشگاهی است باستانی که در در زمان عیلامیها در حدود ۱۲۵۰ سال پیش از میلاد مسیح ساخته شده است. این سازه عظیمو زیبا در سال ۱۹۷۹ میلادی اولین اثر تاریخی از ایران است که در فهرست میراث جهانی یونسکو جای گرفته است. این نیایشگاه توسط اونتاش گال، پادشاه بزرگ ایلام باستان،  و برای ستایش ایزد اینشوشیناک (نگهبان شهر باستانی شوش) بنا شده است. مکان جغرافیایی زیگورات چغازنبیل در ۴۵ کیلومتری شوش و ۳۵ کیلومتری غرب شوشتر در نزدیکی منطقه باستانی هفت تپه میباشد. تفاوت زیگورات چغازنبیل با زیگورات های بین النهرین در این است که در آن منطقه، طبقات بالایی زیگورات ها روی طبقه زیرین ساخته می شده اند اما در چغازنبیل بیدن شکل است که تمامی طبقات شالوده مجزایی دارندو همه آنها از کف زمین بنیان شده ان د. بلندی آغازین آن ۵۲ متر و دارای پنجطبقه است. امروزه ارتفاع آن ۲۵ متر و تنها دو طبقه و نیم از آن سالم باقی مانده است. دور تا دور چغازنبیل را دیواری احاطه کرده است که در مجاورت آن در سمت شمال غربی معابدی بنا شده است. همچنین معابد کوچکتری نیز در سمت شمال شرقی دیده می شوند. در خارج از این حصارها بقایای اندک خانه های مسکونی شهر نیز به چشم می خورد که یکی از جاذبه های این شهر سیستم آبرسانی آن است.

    کاخ داریوش: کاخ آپادانا یا کاخ داریوش قصر زمستانی شاهان هخامنشی و کاخ اصلی داریوش یکم بوده است. این کاخ به دستور داریوش بزرگ پادشاه هخامنشی در حدود سال های ۵۱۵ تا ۵۲۱ پیش از میلاد مسیح در شهر باستانی شوش نهاده شده است.  دیوارهای این کاخاز خشت و ستونهای آن از جنس سنگ هستند. کاخ داریوش واحدهای مختلفی از جمله تالار بار عام، حرمسرا، دروازهو کاخ پذیرایی ونیز سه حیاط مرکزی داشته است. دیوارهای داخلی این کاخ با آجر لعابدار منقوش به طرح های سپاهیان، شیر بالدار و نقش پل نیلوفر مزین شده اند و بقایای به جای مانده آنه در موزه های خارجی و داخلی نگهداری می شوند که مهمترین آنها در موزه لوور فرانسه هستند. کاخ داریوش (کاخ آپادانا) در زمان اردشیر اول (۴۶۱ پیش از میلاد) در اثر آتش سوزی دچار آسیب های جدی شد که توسط اردشیر دوم  (۳۵۹ پیش از میلاد) بازسازی شده است. در سال ۱۸۸۰ میلادی یک گروه از باستان شناسان فرانسوی این کاخ را از دل خاک بیرون کشیدند و ستونها و سر ستونهای کاخ را بریدند و به فرانسه (موزه لوور) منتقل کردند و امروزه در شوش و در مکان کاخ تنها چند ستون و سر ستون شکسته موجود است و دیگر کاخ شکل و شمایل اصلی و گذشته خود را ندارد.

    قلعه شوش: قلعه شوش قلعه ای است که توسط “ژاک دمورگان” فرانسوی برای سکونت باستان شناسان فرانسوی که در محوطه کاخ داریوش کار می کردند بر روی تپه ای تاریخی بنا شده است. این قلعه دارای نقشه ای با معماری قرون وسطایی است. این قلعه با استفاده از آجرهای بدست آمده از کاخ داریوش و تعدادی از آجرهای منقوش به خط میخی بدست آمده از چغازنبیل که ناشی از تخریب قسمتهایی از این بنا بوده ساخته شده است و مدت ساخت آن پانزده سال به طول انجامیده است.

    آرامگاه دانیال نبی: دانیال یکی از پیامبران بنی اسرائیل در قرن هفتم پیش از میلاد است. وی به همراه عده ای از قوم یهود به ایران مهاجرت نمود ودر شوش ساکن شد و در آنجا نیز درگذشت. گنبد این مقبره مخروطی و پله ای شکل است که از نوع مقبره های رایج در این منطقه میباشد. دانیال نبی در باور ادیان ابراهیمی یکی از پیامبران بنی اسرائیل (قرن هفتم پیش از میلاد) است. دانیال به زبان عبری به معنای “خدا حاکم است” میباشد. این بنای زیبا و تاریخی در نزدیکی کاخ داریوش قرار دارد و محل زیارت بسیاری از مردم این استان مبدل شده است.

    شوشتر

    سازه های آبی شوشتر: سازه های آبی و تاریخی شوشتر مجموعه ای به هم پیوسته از پلها، سدها، آسیاب ها، کانالها و تونلهای عظیمی است که برای هدایت آب ساخته شده اند و با یکدیگر در ارتباط هستند. این بنای تاریخی و منحصر به فرد در زمان هخامنشیان تا ساسانیان برای بهره گیری بیشتر از آب ساخته شده است. این سازه ها بعنوان دهمین اثر ملی ایران با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر بصورت یکجا در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. در سفرنامه “ژان دیولافوا” باستان شناس نامدار فرانسوی از این محوطه بعنوان بزرگترین مجموعه صنعتی پیش از انقلاب صنعتی در جهان یاد شده است.  جالب توجه است که بخش های زیادی از این سازه آبی همچنان مشغول به کار هستند.

    موزه مستوفی (رستوران سنتی): مجموعه رستوران و موزه مستوفی یکی از بناهای تاریخی و با ارزش شهر شوشتر می باشد. این بنا متعلق به دوره قاجاریه است. اینمجموعه توسط گروهی در شهر شوشتر در راستای راهبرد توسعه فرهنگی و گردشگری در این شهر راه اندازی شده است که شامل موزه، عکسخانه، رستوران و فروش صنایع دستی میباشد. در رستوران آن به غیر از غذاهای سنتی و ایرانی می توان از انواع غذاهای رایج در استان خوزستان و بخصوص شوشتر میل نمود. این بنا در سال ۱۳۷۸ بعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. موزه مستوفی که در واقع شبستان خانه تاریخی مستوفی است، تاریخچه شوشتر متشکل از اشیاء باستانی و تاریخی این منطقه و موزه مردم شناسی شوشتر را شامل می گردد. از جمله اشیائی که در این موزه نگهداری می شوند می توان به آجر نوشته دوره عیلامی و سکه های دوران الیمایی و ساسانی،اشیائی از دوران اسلامی و نیز جواهرات قیدیمی و محلی مردم شوشتر اشاره نمود.

    بقعه سید محمد بازار: بقعه سید محمد بازار مربوط به دوره صفوی است و در شهر شوشتر واقع شده واثری است که بعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. سید محمد بازار از نوادگان امام موسی کاظم است. این بقعه یک درب فلزی مشبک تیره رنگدارد که در شمال بقعه قرا رگرفته است. یک نقاشی با زمینه سورمه ای رنگ با خط سیاه تاریخ مرمت بنا را در دوره احمدشاه قاجار ذکر میکند. در دو سوی درب دو کتیبه اما با متن عربی روی سنگ نوشته ای به چشم می خورد که مربوط به دوره صفویه است. تزیینات گلدسته این بنا از کاشی آبی رنگ با نقوش هندسی است. گنبد بقعه سید محمد بازار از لحاظ حجم بزرگترین گنبد در شوشتر است که توسط کاشی های فیروزه ای تزئین شده است.

    نهر داریون: داریون نهری است در شهر شوشتر که از رود شطیط جدا می شود و مجددا به آن ملحق می شود. این نهر داریون یا داریوش نام دارد و در زمان داریوش هخامنشی حفر گردیده است. نهر داریون یکی از یادگارهای دوران ساسانی است که در دوره پهلوی مورد ترمیم قرار گرفته است. سردهانه این نهر در زیر قلعه سلاسل قرار دارد و توسط میراب ها از همین قلعه کنترل می شود. وظیفه این نهر، آبیاری دشت میاناب شوشتر بوده است.

    دزفول

    آبشار شوی: آبشار شوی یکی از بزرگترین و زیباترین آبشارهای ایران در رشته کوه های زاگرس است که در کوهی به همین نام قرار دارد. این آبشار در شهر دزفول در شمال استان خوزستان واقع شده است. ارتفاع این آبشار در حدود ۸۵ متر و عرض آن نیز ۷۰ متر است. این آبشار فصل بهار یکی از زیباترین جاذبه های طبیعی شمال خوزستان بوده و گردشگران زیادی برای دیدن آن به این منطقه سفر می کنند. البته به دلیل مسیر نسبتا طولانی رسیدن به این آبشار با پای پیاده و عدم مسیر دسترسی با خودرو نسب به بسیاری از جاذبه های طبیعی دیگر دست نخورده و بکر باقی مانده است. از سایر آبشارهای زیبای این استان می توان به آبشارهای شیوند، بابا روز بهان و آرپناه اشاره کرد.

    پل تاریخی دزفول: پل تاریخی دزفول مهمترین اثر تاریخی این شهرستان به شمار می رود. این پل در حدود ۱۷۵۰ سال پیش به دستور شاپور دوم ساسانی به کمک اسیران رومی بر روی رود دز بنا شده است. این پل برای همین به پل رومینیز مشهور است. شاپور دوم همچنین برای حفاظت از پل قلعه ای نیز در نزدیکی آن بنا کرد که در محل قدیمی آن محله ای بنام “محله قلعه” وجود داشته است. بنای فعلی این قلعه که بر روی قلعه ویران شده پیشین ساخته شده است مربوط به دوره صفویه است. ساختمان پل متشکل از بافت معماری متعلق به دو دوره تاریخی است؛ بخش هایی از پایه های پل مربوط به دوره ساسانی و بخش طاقدیسها مربوط به دوره صفویه است.

    سایر

    کول فرح (ایذه):  کول فرح نام تنگه ای است در هفت کیلومتری شمال شرقی ایذه که دارای شش نقش برجسته ایلامی میباشد. همچنین بقایایی از گورها، کانالهای آب و بقایای ساختمان نیز در این محل به چشممی خورد. از سنگ نوشته های این تنگه می توان متوجه شد این محل عبادتگاه نارسینا یکی از خدایان ایلامی بوده است. کول به معنای تنگه باز وگشاد و فرح به معنی شاد است. در محوطه باستانی کول فرح شش نقش برجسته از دوران ایلام بر جای مانده است که در تمامی آنها افراد با پای برهنه در حال نواختن و نوازندگی و به جای آوردن مراسمو آیین مذهبی خود هستند و از وجود این نقش برجست ها چنین اثبات می شود که این محوطه یک منطقه جهت برگزاری مراسم مذهبی و معنوی در گذشته بوده است.

    خرمشهر: خرمشهر یکی از شهرهای جنوب غربی استان خوزستاناست که به شهر خون معروف است. شهری که با تلاش و ایستادگی دلیرمردان و شیرزنان ایرانی از دست متجاوزان در هشت سال جنگ ایران و عراق خارج گردید. این شهر در محل تلاقی اروند رود و کارون قرار دارد. خرمشهر شهری است دارای قدمت و ارزشمند برای استان. اولین اسکله این شهر مربوط به سال ۱۳۰۸  خورشیدی است. مسجد جامع خرمشهر نیز یکی از اثار دیدنی و گردشگری آن است که در زمان حمله و اشغال نیروهای عراقی این مسجد بارها مورد هجوم و تخریب قرار گرفه است و همچنان آثار گلوله های را میتوان بر بدنه این بنا مشاهده کرد.

    موزه آبادان: موزه آبادان یکی از موزه های قدیمی ایران است که در شهر آبادان در استان خوزستان قرار دارد. این موزه در سال ۱۳۳۸ خورشیدی با مجموعه ای از آثاری از دوره ما قبل تاریخ، تاریخی و معاصر افتتاح شده است. ساختمان این موزه از معماری سنتی ایرانی الهام گرفته است و دارای گنبدی به ارتفاع ۵/۲۲ متر است که متاثر از گنبد مقبره دانیال نبی می باشد . این موزه دارای یک طبقه است که از آغاز احداث آن دارای چهار تالار برای نمایش موزه باستان شناسی و مردم شناسی و هنرهای ملی بوده است. کنبد مخروطی آن دارای هشت ستون اصلی است که این ستونها در رای به یکدیگر متصل شده اند.  در تالار اصلی این موزه محل نمایش آثار دائمی از جمله آثار بدست آمده از شوش وآثار دوره صفویه و قاجاریه است. آثار مردمشناسی وهنرهای سنتی نیز در این مجموعه قرار دارند. یکی از تالارهای جنبی موزه نیز به تالار نمایشگاههای موقت اختصاص داده شده است و تالار جنبی دیگر را به کتابخانه و سالن احتماعات کرده اند.

    خوراکی

    در شهرهای مختلف استان خوزستان می توان شاهد تنوع خوراکی ها و غذاهای بسیار خوشمزه ای بود که می توان به قلیه ماهی، فلافل، انواع سمبوسه، سوسیس بندری، قهوه عربی، انواع ماهی کباب شده و سرخ شده، حمیس دزفول، اشکنه، شیر گاو میش، بستنی گاو میش، پوکورا، نافله، انواع خرما، آش ارده را نام برد. غذاهای این ناحیه جنوبی از ایران نیز به مانند سایر شهرهای جنوبی با طمع تند و آتشین فلفل همراه است.

    آداب قهوه خوردن در مضیف: برای این منظور باید به روستای بردیه بروید. از اهواز به سمت سوسنگرد، شش کیلومتر پس از سوسنگرد در مسیر بستان، در سمت چپ جاده به روستای بردیه می توانید بروید. در ابتدای روستا بنایی متفاوت و باشکوهی که از نی ساخته شده نظرتان را جلب می کند، نام این بنای دست ساز مضیف نام دارد. مضیف یکی از مهم ترین فضاهای جمعی عرب های خوزستان است و میراثی است با فرهنگی کهن در پس ان. در گذشته افراد قبیله های مختلف در مضیف جمع می شدند، هم دیداری تازه می کردند هم اگر مشکلی بود همان جا با گفتگو حلش می کردند. امروزه تنها دو مضیف در ایران باقی مانده است، یکی در این روستاست و یکی نیز در شهرستان شادگان که توسط شهرداری بنا شده است. در مضیف نوعی قهوه عربی از شما پذیرایی می شود، خورد این قهوه آداب و رسوم خاص خود را دارد ؛ اگر سمت راست مضیف نشسته اید، اولین کسی هستید که قهوه نصیبتان می شود. میزبان قهوه را با دله یا همان ظرفی که قهوه را در آن ریخته است در فنجان های بدون دسته ای به شما تعارف می کند. شما هم باید آن را با دست راست بگیرید و بدون این که فنجان را روی زمین بگذارید آن را بنوشید. بعد از فنجان اول اگر قصد نوشیدن بار دوم را دارید فنجان را بدون هیچ حرکتی به میزبان بدهید، در غیر این صورت فنجان خالیتان را به چپ و راست تکان دهید. یادتان باشد تا زمانی که فنجان را تکان ندهید پی در پی قهوه برایتان ریخته خواهد شد. میهمان حق حمل دله را ندارد و این تنها به عهده میزبان بودهف پس هرگز درخواست چنین کاری را نکنید. در صورت حضور  پسران، پدر قهوه تعارف می کند و در نبود پدر این کار وظیفه پسر بزرگتر خواهد بود.

    فلافل:  فلافل غذایی است بسیار خوشمزه و خصوص شهرهای جنوبی ایران. مرکز اصلی فروش این خوراک لذیذ شهر اهواز و منطقعه توریستی لشگر آباد است. فلافل را با انواع نان ها و همراه با سس میتوان خورد. مایه اصلی فلافل از نخود و ادویه است که مایه خمیر آن را در روغن زیاد سرخ می کنند. فلافل را میتوان مراه با ترشیجات، کاهو و بصورت ساندویچ یا خوراک میل کرد.

    صنایع دستی

    از جمله صنایع دستی و سوغات شهرهای مختلف این استان می توان به عبا بافی، احرامی بافی، قلمنی، حصیر بافی، گلیم بافی و کپوبافی اشاره نمود.

    کپوبافی: کپوبافی از صنایع دستی مرسوم در جنوب ایران و استان خوزستان است که بیشتر در شهرستان دزفول رواج دارد. کپوبافی در واقع نوعی حصیر بافی است که در آن از کاموای رنگی برای تزئین بافته های حضیری استفاده میشود. شیوه بافندگی در کپوبافی با حصیر بافی نیز فرق هایی وجود دارد. در این روش بافت، که به بافت فتیله ای شهرت دارد دارای استحکام و قابلیت بیشتری است و این از ویژگی های بارز این محصول بومی به شمار می رود. الیاف مورد استفاده برای بافت این محصول الیاف تهییه شده از برگ خرما است که به دور نوعی نی مردابی بنام “کرتک” میپیچند. سپس با تزئینات متنوعی با کامواهای رنگی آن را پوشش میدهند.

    قلم نی: قلمنی از ابزارهای مهم در خوشنویسی است که در این استان تولید می شود و از کیفیت بالایی برخوردار است. این محصول از نوعی نی طبیعی که در خوزستان می روید ساخته می شود.  قدمت استفاده از قلم نی برای نوشتن به دوران مصر باستان بر می گردد که در آن زمان وسیله ای برای نوشتن بر روی پاپیروس بوده است. مرغوب ترین نوع قلم نی ایرانی، قلم نی دزفولی است که از نی دزفولی تهییه می شود. این نی خودرو است و در حاشیه رودها رشد می کند. تولید قلم نی در دزفول قدمت طولانی دارد و به پنج قرن پیش می رسد.

    • Loading...
    • 0

    دیدگاه‌های این نوشته